ECT gedicht 10 aug

Ietwat angstig loop ik mee

Met een begeleidster

En laat mij heel gedwee

Helpen in een klaarstaand bed

Met de hekjes omhoog geklapt

En een beetje rechtop gezet

 

Rijden we naar de rekoever aldaar

En is het wachten op het moment

Dat ik zal gaan naar de plek waar

De behandeling plaats zal vinden

Men direct een speciaal elastiek

Strak om mijn hoofd zal binden

 

Dat weer wordt bevestigd aan

Een groot log apparaat vanwaar

De stroomstoten zullen gaan

En een epileptische aanval

Zeer zorgvuldig wordt opgewekt

Maar ik dit niet meer merken zal

 

Ik krijg een zuurstofmasker op

En ik kijk angstig om mij heen

Wil het liefst schreeuwen 'stop!'

Maar ik zeg netjes wie ik ben

En voel mij langzaam wegglijden

In een wereld die ik niet ken

 

Angst maar alles vergetend

Zo word ik langzaam wakker 

Verward en van niets wetend

Open ik opnieuw mijn ogen

En zal rustig en voorzichtig

Terug naar de afdeling mogen

 

Zodat ik volledig kan ontwaken

Iets kan eten en drinken

Men mij nog even kan bewaken

Totdat ik zonder hulp op kan staan

Terug naar mijn eigen kamer mag

Mijn eigen weg weer zal begaan

 

Weer een behandeling voorbij

Een paar dagen uitrusten

Dan is een nieuwe dag voor mij

Klaar voor de volgende ECT

Klimmend in mijn bed

Rijd ik met jullie mee

 

Wendy van Kampen

10 augustus 2020