Mijn depressie

Het onomkeerbare

In mijn brein

De ene dag wil ik wel

De andere dag wil ik er

Liefst niet meer zijn

 

Ik luister naar jou

Maar vaak als ik lach

Is het niet gemeend

En zeg jij rustig tegen mij

Je hebt een goede dag

 

Ik kan niet verwoorden

Wat ik op dat moment écht voel

Dus gaat het gewoon goed

Al wil ik niet meer verder wat

Ik dan eigenlijk bedoel

 

Een terugval hoort erbij

Elke dag moeten huilen

Verdriet, machteloosheid, paniek

Ik kan mij voor mijn depressie

Simpelweg niet verschuilen

 

Kijk achter de muur

Zorgvuldig opgebouwd

En zie mijn ware ik

Zelfs al voel ik mij

Bij jou redelijk vertrouwd

 

Daarom is deze stap

Er één die ik móest zetten

En zeg mij alsjeblieft

Dat je op mijn échte lach

Mijn ware ik, zult letten

 

Wendy van Kampen

10 juni 2020