1e keer buiten fietsen alleen

Naast alle vreselijke stukken die ik schrijf, denk ik daarbij ook aan vroeger. Ik was vrolijk en onbezorgd, mijn ouders hebben mij goed opgevoed. Als ik aan mijn uiteindelijke diagnose ass denk, is het volgende misschien te verklaren.

Ik weet niet meer precies hoe oud ik was. Maar ik mocht voor het eerst op mijn fiets voor de deur op de stoep fietsen. Uiteraard vond ik dat geweldig. We woonden in een volksbuurtje en in onze straat kwam weinig verkeer langs.

Mijn moeder vond het best eng om mij te laten gaan. We hadden samen afgesproken dat ik naar links mocht fietsen tot de lantaarnpaal, en naar rechts tot een 'rode' auto dacht ik? Ik was heerlijk aan het fietsen en mijn moeder was binnen en probeerde alles toch wel een beetje in de gaten te houden.

Opeens hoorde ze mij keihard huilen en krijsen, de hele buurt kon het horen. Mijn moeder dacht dat ik aangereden was door een automobilist. Ze rende naar buiten en zag mij gewoon op de stoep staan. Wat een hele opluchting was.

Maar waarom ging ik dan zo te keer. Nou: ' ik mag van de lantaarnpaal naar de auto fietsen maar nu is de auto weg en weet ik het niet meer!' Alleen daardoor raakte ik echt volkomen in paniek. Wat nu?

Ik weet niet meer of ik nog wilde fietsen, of dat mijn moeder mij nog liet gaan maar ik had er in ieder geval wel een spektakel van gemaakt. Achteraf kan ik hier natuurlijk alleen maar om lachen, en het is helemaal goedgekomen. Moesten ze die stomme auto ook maar niet weghalen!

Wendy van Kampen

25 april 2020