Beleid team ggz 2012

S en M. Samen hadden deze twee dames een hechte band als verpleegkundigen op een afdeling waar ik klinisch verbleef in 2012, met een onjuiste diagnose. Ik had net mijn enkel verbrijzeld, operaties gehad, zat in een rolstoel met mijn been omhoog. Om een reden die ik niet ken, hadden juist deze twee mensen een verschrikkelijke hekel aan mij.

Ze schepten er overduidelijk genoegen in dat ik bijna niets kon zelf. Ipv te helpen, maakten ze mijn leven tot één grote nachtmerrie. Maar niet alleen zij. Ik werd als ze boos op mij waren om onbekende reden, keihard door de gangen geracet mijn kamer in. Daar lieten ze de rolstoel gaan zodat ik steeds tegen het raam of iets anders aanklapte.

Als ik niet luisterde, ik was het vaak niet eens over het verblijf op deze afdeling en er was ook geen behandeling, ik zei geen ja en amen, dan werd ik mijn rolstoel letterlijk uitgetrokken en trokken acht verpleegkundigen mij vanaf de eerste verdieping de lift in naar beneden, aan mijn armen en benen, mijn gipsen been die ik absoluut niet mocht belasten. Beneden werd ik in het volle zicht naar de isoleercel gesleurd, ging de deur dicht en moest ik het maar uitzoeken. Ik kon niet bij het toilet of het alarm, niemand deed iets. Na een aantal uur of langer mocht ik er weer uit.

In de nacht kon ik soms niet bij mijn po-stoel komen, sloeg mijn rolstoel over de kop en lag ik op de grond. Ik kwam uiteindelijk bij het alarm. Echter, niemand kwam. Ik heb daar meerdere keren uren gelegen. De volgende dag werd dan gezegd dat ze dachten dat het alarm van iemand recht onder mij kwam, en zij belde zo vaak dat niemand meer kwam kijken.

Eén keer moest ik 's ochtends vroeg van verpleegkundige S, als zei de vraag stelde of ik vandaag ging luisteren, direct 'ja' zeggen want anders moest ik naar de isoleercel. Ze kwam binnen en stelde direct haar vraag, terwijl ik net wakker werd. Ik was te laat met antwoord geven dus drukte ze op het alarm. Ik had werkelijk niets verkeerds gedaan, maar er kwamen weer tig mensen om mij heel vroeg in de ochtend naar de isoleercel te brengen.

Gelukkig was het bijna maandag en zou mijn behandelaar K (C) er wel iets van zeggen. Kon ik naar de herstelgroep met ervaringsdeskundigen die mij veel beter begrepen wat ze binnen het team helemaal niet leuk vonden. Maar het was beter als ik opnieuw voor een tijdje (een week) in de isoleer, wel de comfort room, zou blijven want de cliënten moesten ook tot rust komen. Ik mocht geen rolstoel en krukken mee maar wél echt nodig wilde ik mijn been niet verliezen. Ik werd gered door een fysiotherapeute die kwam vertellen wat zíj wilde en ging gebeuren maar dat terzijde.

Na een week bleek ik de cliënten op de afdeling helemaal niet tot last te zijn geweest en ze vonden het juist heel erg wat er gebeurd was.

Ik was echt niet de gemakkelijkste en geen heilige, ging soms vol in verzet, maar dit verdient niemand.

Slechts een klein stukje van mijn verhaal, ik ben er sterker uitgekomen en ze hebben mij nooit klein gekregen! Dit nooit meer....

 

Wendy van Kampen

20 april 2020