Leven met ass

Autisme niet te vergeten

Is als een sluipmoordenaar

Wat vele mensen niet weten

Ze vinden je hooguit wat raar

 

Want autisten bestaan alleen

Als je niet kunt communiceren

Last met taal, één groot talent

Soms durven ze zelfs te beweren

 

Jij en autisme dat heeft de arts mis

En mocht het zo zijn, geen punt

Want bij jou stelt het niets voor

Ik zie alleen dat je alles gewoon kunt

 

Wees dankbaar dat je niet

Bent zoals de ander, zwaar beperkt

Ik begrijp ook niet precies

Waarom je ziek bent, niet werkt

 

Mijn depressie is echter levensecht

Controle, dwang, verandering, bang

En nog een heleboel dingen meer

Maar het wordt afgedaan, allang

 

Je bent het niet, waarom geloof je dit

Want al deze zaken kun je leren

En jij bent intelligent genoeg

Om weer als vroeger terug te keren

 

Echter is dat stadium allang voorbij

Niemand ziet mijn verdriet, de pijn

Op foto's van vroeger kijk ik blij

Maar nu weet ik niet wie ik moet zijn

 

De tijd zal het leren, gaat vooruit

Al is het heel langzaam, ongrijpbaar

Af en toe, de emoties komen boven

Het is heftig en ook heel zwaar

 

Maar ik moet doorgaan hoe dan ook

Nooit meer een opname, dat is klaar

Dat is voorbij, wat nu komt geen idee

Ik hoop dat ik de volgende dag ervaar

 

Als iets om positief naar uit te kijken

Leven in het moment, en iets meer

De horizon kunnen verbreden

Hoop, mijn interesse heeft het weer

 

Interesse in het leven en wat komt

Positief in het moment, het heden

De momenten die zijn weggelegd

Want achter mij ligt het verleden

 

Wendy van Kampen

11 maart 2019