Tijd zal alle wonden helen

Ik heb mij nooit eerder

Zoals opeens vandaag

Gerealiseerd

Dat ik al die 14 jaren

Volledig was gehospitaliseerd

 

Opgesloten in de isoleer

Drie maanden aaneen

In de verste uithoek geplaatst

Zonder contactmomenten

Maar helemaal alleen

 

Met slechts een matras, deken

Kartonnen po in antischeur

Ik moest nadenken over mezelf

Het was onmenselijk

Altijd achter die gesloten deur

 

Eerst verbazing en ontzet

Opstandigheid en verzet

Dus werd mij alles afgenomen

Zat ik naakt en in de nacht

In de kou op de grond gezet

 

Niemand die mij hoorde

Of mijn ondraaglijk lijden zag

Niemand die iets vroeg

Ik was jaloers op degene

Die ondergoed en schoenen droeg

 

Nooit gewaardeerd

Of serieus geluisterd

Steeds weer vernederend

Zittend in het duister

Van de isoleer

 

Ik vormde mijn eigen cocon

Daar kon niemand mij bereiken

Onterend maar steeds weer

Voelde ik mij daar veilig

De wereld vervaagde meer

 

En nu ben ik eindelijk vrij

Denkend aan de keuze

Van mijn eigen pad, door mij

Na al die hospitalisatie

Terug in het heden

 

Ik besef dat vrijheid

Niet vanzelfsprekend is

Ik voel nog steeds onzekerheid

Na alle tijd ben ik een nieuwe ik

En daarmee gelijk het gemis

 

Ik durf het niet maar stap

Uit mijn veilige cocon

Niet meer onbevangen

Maar ik beleef de wereld

Op mijn huid voel ik de zon

 

'Tijd zullen wonden helen'

Wendy van Kampen 2019