Prikkels, jij

Ik kijk even opzij

Als ik jou zie zitten

Vertwijfeld, verbaasd

Door alle drukte

Jij weet niets van mij

 

Maar ik zie jou

Zag jou verschijnen

Als ware een spiegel

Op mij deed schijnen

 

Ik weet wat je voelt

Ook al ken je mij niet

Zie je mij niet in spiegelbeeld

Waar ik mijn autisme

 

In dezelfde spiegel

Voor even achter mij liet

Alle prikkels die in dit café

Hun aanwezigheid tonen

 

Dit stuk heb je overwonnen

Neem dit stukje met je mee

In je herinnering van vandaag

Ik zie je opnieuw staan

 

Veilig bij de kapstok

Je trekt je jas stevig dicht

Een beetje uit het zicht

Ja je mag eindelijk gaan

 

Maar je hebt dit gedeelte

Al die mensen bij elkaar

Vandaag al gewonnen...

Alle zenuwen en angst

 

Toch was het best gezellig daar

 

Wendy van Kampen

23 november 2019