Prikkels autisme

Nog even terugkomend op het thema 'prikkels', van toepassing op mensen met ass. Er wordt veel over geschreven, onderzoek naar gedaan, er zijn diverse theorieën etc. Ik wil het graag vanuit mijn 'autisme brein' als ervaringsdeskundige vertellen. Ass en veel prikkels is géén goede combinatie, in tegendeel. Ik loop er elke dag tegenaan en ipv minder naarmate ik ouder wordt, lijkt het steeds sterker op te komen.

Er zijn veel verschillende soorten prikkels en per persoon is dit ook weer uniek, dus ik vertel het vanuit mijn perspectief. Ik houd het dan op geluidsprikkels en ben hier overgevoelig voor. Vooral muziek. Ik heb in diverse instellingen, op diverse plaatsen gewoond, en altijd wel met een buurman (meestal een man) onenigheid gehad over het volume van de radio. Het lijkt wel of mannen hieraan veel meer behoefte hebben dan vrouwen. De muziek gaat snoeihard aan en ik spring direct een meter de lucht in. Ik kan er niet tegen en mijn brein 'ontploft' zo ongeveer. Dit heeft mij soms wel in moeilijke posities gebracht. Maar kom op: zet dan een koptelefoon op.

Maar ook als ik zachte muziek hoor, kan ik mij hier enorm aan irriteren. Zelfs mijn eigen radio heb ik nauwelijks aan omdat het mij erg veel onrust geeft. Vaak als ik binnen zit en de tv staat aan, doe ik soms speciaal op maat gemaakte oordopjes in. Ik ben alleen en zachtjes de tv aan, is een klein beetje afleiding.

Óók voor mijn 2 grasparkietjes die wel van wat geluid houden. En hoe kan het dan dat ik wél tegen het lawaai van mijn 2 vogels kan? Ik heb geen idee, maar het geeft mij op de een of andere manier rust als ik ze samen hoor kwetteren of zachtjes 'knisperen'. Verder heb ik ook last van luide stemmen of het geschreeuw van kinderen. En ook de drukte daarbij. Als ik mensen letterlijk versta als ik ergens zit, bijvoorbeeld in de trein, wil ik direct mijn oordopjes weer in doen.

Grote groepen mensen en drukte, vroeger ging het nog, geven mij ook veel irritatie en onrust. Dan moet ik soms ook even 'uit' de situatie. De drukte vermijd ik het liefst. Het opvallendste is inderdaad, zoals ik al een paar keer gelezen heb, dat ik tijdens deze corona crisis minder last van prikkels heb. Er zijn geen 'groepen' mensen meer, als ik ergens naartoe fiets dan hoef ik niet lang te zoeken naar een rustig plekje waar ik even kan zitten. Zonder al het lawaai en drukte om mij heen.

En vandaag is het prachtig lenteweer en zit ik met mijn spullen te genieten in het bos, op een lege picknickplaats. Hoe vaak komt dit voor? Ik woon op dit moment in een klein vakantiehuisje in de natuur, met dit weer perfect. Ik hóef niets, als ik niet wil. Doordeweeks krijg ik begeleiding aan huis en dat werkt op dit moment prima.

Nooit gedacht dat ik dit nog eens zou zeggen. Ik heb zeker behoefte aan mensen om mij heen en kan door omstandigheden vrienden, familie (dochter) niet zien, uitgezonderd mijn ouders die om de week op bezoek komen en heen en weer reizen, maar met deze rust en dit weer, is het een minder grote straf dan ik had gedacht. Wellicht ga ik er nog anders over denken maar voor nu geniet ik even van de lentekriebels vandaag....

 

Wendy van Kampen 5 april 2020